De negende

In september vallen blaad’ren
in september schijnt de zon
in september klopt de herfst
met daadkracht aan de regenton

In september spinnen webben
in september avondlicht
in september branden kaarsen
schuiven de gordijnen dicht

In september breken kleuren
in september sterft het blad
in september raast de wind
en in september wordt het nat

Eigen vakantiehuis & -tuin

img_20200802_110906

Het is een drukte van belang in onze vakantietuin. Een anders-dan-andere drukte, het is er een die rust geeft. 

Vlinders, vliegen, merels, mussen (en andere vogels waarvan ik het zingen en het uiterlijk niet herken), karpers en kikkers hebben hier hun thuis. Als bezoeker houd ik me stil en kijk verwonderd naar de bezigheden van de bewoners. Beter nog dan alles wat Net1 tot en met Net88 mij samen te bieden hebben. Boeiender ook dan het vierde leesboek van deze week.

De dieren gaan hun eigen gang. Oké, de ene merel vit wat op de andere omdat ook zij juist die ene worm onder het gazon vandaan had willen pikken. Het badderen van de mussen vertedert. Om beurten landen zij in de betonnen schaal, die verscholen in het groen naast de vijver staat. Zij spetteren met hun veren in het water, nemen een vlucht naar een van de bomen die de luwe tuin omringen. De ene mus heeft de pootjes nog niet gelicht, of haar soortgenoot plonst in het badje neer.

Als ik op de vijver toe loop, springt een kikker voor mij uit en komt met een plons tussen de karpers neer. Vlinders slaan hun frêle vleugels uit, dansen van bloem naar bloem en rusten in het zonlicht dat de tuin deze morgen laat schitteren. De dieren zijn. Doen de dingen die zij doen.

Duurzaam binge-watchen

Ik kom tot rust wanneer ik hen bekijk in deze live-uitzending, vanuit een willekeurige tuin in het Hoge Noorden. Eentje zonder script, boeiend in al zijn eenvoud. Ik verheug me nu al op de afleveringen van morgen.

Dan ga ik, zittend op mijn tuinstoel opnieuw geruisloos op in het decor, drink verse koffie, luister, kijk en leer. En dan noem ik het ‘duurzaam binge-watchen’. Klinkt een stuk beter dan ‘niksnutten in de tuin’, maar met hetzelfde resultaat. Ontspan!

Vertrouwen komt met de jaren

Moeder- en verjaardagchocolaatjes bij de koffie

Ik zit alleen in de tuin heerlijk jarig te zijn. De zon schijnt en werpt schaduwen op het gras, onder de droogmolen en op de tuintafel. De leukste schaduw valt in mijn beker op de koffie neer: in de een-orige mok verschijnt een brede lach. Mijn gevoel weerspiegeld in koffie.

Ik hoor vogels luid kwetteren, een uil begint langzaam maar overtuigd te oe-hoe-en en in de verte hoor ik mannen overleggen over nieuw aan te brengen dakisolatie.

Met ingang van vandaag ben ik 47 jaar en ik heb ontzettend veel zin in mijn komende levensjaar. Als het allemaal gaat lopen zoals ik nu wens, vieren mijn man en ik in juni ons 25-jarig huwelijksfeest, maken we in de zomer een verre reis met onze kinderen en verdiep ik me het komende jaar verder in het menselijk lichaam en alle werkzaamheden die in een huisartsenpraktijk aan de orde komen. Hopelijk ben ik dan nog voor mijn volgende verjaardag gediplomeerd doktersassistente.

In dit jaar is er het nodig werk aan de winkel. Ik denk dat ik het kan, maar af en toe vliegt het me nog aan. Er is zoveel te leren! Ik vergeet daarbij dat ik er twaalf maanden de tijd voor heb, dat de dames doktersassistentes die mij in de huisartsenpraktijk begeleiden ook niet na twee stagedagen het vak al onder de knie hadden. Dat drukken zij mij trouwens meerdere malen geruststellend op mijn cor.

Overdag weet ik dat wakker liggen geen zin heeft, maar toch overkomt het me soms. Misschien wel omdat er zo veel mooie dingen op mijn pad komen, dat ik het overzicht kwijt raak. Aan de andere kant: wie zegt dat ik het overzicht zou moeten hebben? Vertrouwen, dat zou mooi zijn. Vertrouwen dat het allemaal heus wel goed komt. Laat ik dat op mijn eigen hart proberen te drukken. Het wordt er een goed jaar voor.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Universele taal

Net als de liefde, spreken ook bloemen een universele taal. Zo bekeken is het op dit moment een gekakel van jewelste in de poldertuin in Anna Paulowna. De in de herfst geplante bloembollen staan deze dagen uitbundig te bloeien in de meest uiteenlopende kleuren: Klein Keukenhof straalt!

Afgelopen zaterdag is de tuin officieel geopend, op zondagmiddag opende de Stichting Kunst en Cultuur uit Anna Paulowna er de inmiddels traditionele gedichtenroute. Van in totaal vijfenzeventig inzendingen, heeft de jury twintig gedichten uitgekozen die langs de schelpenpaden zijn geplaatst. Met de andere negentien gelukkigen, was ik uitgenodigd om de feestelijke opening bij te wonen.

Onder rode partytenten stonden de drankjes klaar voor de dichters en belangstellenden, alle gedichten waren aan de rand van het tentdoek geknijperd, zodat iedereen op zijn gemak alle inzendingen op ooghoogte kon lezen.

Na het welkomstwoord maakten wij, met iedereen die zin had in een wandeling, een rondgang langs gekleurde tulpen-, narcissen-, en hyacintenperken en hielden stil bij ieder gedicht. De meeste inzenders droegen hun gedicht voor in de voorjaarszon. Ook ik durfde het aan met mijn gedicht: Het is niet niets. Vooral de kinderen die hun gedicht voordroegen, glommen van trots. En opa en oma glommen mee. Het was jammer dat de jonge dichters bijna niet te verstaan waren, maar dat kon hun pret niet drukken.

De bloemen bloeien nog een paar weken, de gedichten zullen de hele zomer in de poldertuin blijven staan. Dus als u naast taal vooral van bloemen houdt, kunt u beter vaart maken… Hup, de tuin in! Het is een pracht.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

De aangever

Ze zetten hun fiets in het fietsenrek en lopen snel de winkel in, drie meisjes van een jaar of 11. De grootste twee gaan giechelend en zelfverzekerd tussen de automatische schuifdeuren door naar binnen. De laatste haast zich, om de andere twee bij te benen. Gulzig naar erkenning en antwoorden roep ze: “Wie vind je eigenlijk het liefst, je vader of je moeder?”

“Huh, ik kén hem niet eens!!”, zegt een van de twee resoluut en kijkt daarbij met een opgetrokken wenkbrauw naar de ander.

Ja , dat kan natuurlijk ook, denk ik en zie het kleinste meisje ook kort met haar hoofd schudden. Ze herpakt zich en zoekt vliegensvlug haar tekst. Ze heeft de woorden gevonden als ze weer op gelijke hoogte met haar twee vriendinnen loopt. Alhoewel, vriendinnen?

De rolverdeling van dit drietal is duidelijk. Ik hoop dat de aangever snel auditie gaat doen bij een ander gezelschap. Daar kan zij stukken beter uit de verf komen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.