Houvast

Hier ben je
uniek
In het oog van de storm
Alle pijlen op jou gericht
geschoten

Dichte mist ontneemt
het zicht
de stilte raast
het onbekende jaagt
Rust is ver, rumoer
alom

Hier ben je
Wanhopig zoekend
naar steun en klaarte
Een gids die jou leidt naar
helderheid

Een warme knuffel biedt
troost, een vlucht
naar vroeger in het nu
Zoete herinneringen
Een houvast
in bange dagen

Morgen mag ik meedoen

Zwemles
moest van mama
Twee keer in de week
snel uit school bij papa
achterop de fiets
Morgen mag ik meedoen

In de E-tjes speelt
mijn grote broer
Iedere zaterdagmorgen
sta ik met papa naar hem
te kijken en soms te bibberen
Morgen mag ik meedoen

Afzwemmen
mocht van meester
Potloodsprong en
door het gat
Op zaterdagmiddag met muziek
in het bad heb ik mijn diploma gekregen
Morgen mag ik meedoen

Taart en limonade
meegebracht door oma
Feest in onze achtertuin
Ik kreeg scheenbeschermers en
de goede kleur sokken
Morgen mag ik meedoen

Trainen
mee met Pieter
Ik kan al lang al kappen
en koppen doe ik ook
Van papa moet ik uitkijken
voor de verdediger z’n noppen
Morgen mag ik meedoen

Ik ga slapen
welterusten beer
Met mijn nieuwe noppenschoenen
naast mijn bed
Ze geven bijna licht
had mama in de winkel gezegd
Morgen mag ik meedoen

Hulde aan de veelpleger

Hoeveel cliënten hij in het verzorgingshuis had verzorgd? Geen flauw idee. Wel weet hij, dat geen van zijn vorige banen hem meer voldoening had gegeven dan zijn huidige.
De schuifdeuren openen automatisch. “Showtime”, denkt en glimlacht hij ook vandaag, op de meterslange schoonloopmat.
Vanmiddag hangt hij zijn uniform aan de wilgen. Blijdschap over de toekomst die hem en zijn Anne toelacht, verdriet over het afscheid van zijn collega’s, de cliënten en hun families. Hij zal ze missen.

In zijn speech tijdens de afscheidsreceptie bedankt de directeur Jack voor zijn inzet:
“Ik heb geprobeerd alle cliënten, die jij verzorgd hebt, te tellen. Dat is na vijfendertig dienstjaren niet te doen! Daarom, lieve mensen: Hulde aan onze ‘veelpleger’, Jack bedankt voor alles!”