Goede wijn behoeft geen krans

img_20181204_192400Als bij online winkelparadijzen word ik tegenwoordig ook in fysieke winkels fijntjes gewezen op producten die mij zouden kunnen interesseren, omdat de winkelier vindt dat het artikel in het verlengde van mijn aankoop ligt. Je kent het vast wel, met nog slechts één klik verwijderd van je winkelwagentje, verschijnt er in knipperde caps lock-letters: ‘Anderen kochten ook….’ op het beeldscherm. Ook onze supermarkt doet daar aan mee. De meest uiteenlopende producten duiken op, op voor mij onverwachte plekken.

De plastic schaaltjes bij de dipsauzen snap ik, de dobbelstenen bij de chocolademelk ogen me wat vreemd.  Maar de meest bijzondere product-plaatsing zag ik vanavond. Op de foto zie je een, met een slinger van aaneengeregen doosjes paracetamol,  gedecoreerd wijnrek. Zoveel vragen meteen…

Is de witte wijn een waar hoofdpijndossier voor de winkelier, of neemt menig klant onder het mom van ‘beter mee dan om verlegen’ nu een doosje mee om de dreigende kater op voorhand mee te verjagen? Ach ja, voor die vijftig cent kan je het risico niet lopen….. (en dáár hebben ze ons weer te pakken!)

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.
Advertenties

Kopje onder aan het Marsdiep

img_20181127_140020

Ondanks dat het behaaglijk warm was in de Helderse boekhandel, waren de twee mannen diep in de kraag van hun jassen weggedoken. Als goudvissen die naar lucht happen, staken zij hun kin om beurten naar voren om hun gedachten uit te spreken. De kortste van de twee had een snor als die van een walrus. De grijze stoffer deinde traag mee op zijn woordenstroom.

Zo sjokten zij al brommend door de winkel. Bij de Aanraders-tafel hielden beide mannen stil bij de categorie ‘Uit de buurt’ en lieten hun blik rusten op de hemelsblauwe paperback in het midden van de tafel.

Ik herkende het boek, omdat ik er kort geleden een reportage over heb gelezen in het Noordhollands Dagblad. (Heel) kort gezegd gaat het boek over de werkwijze van en de gebeurtenissen in de gemeenteraad van Den Helder. Daarbij vermeld dat de plaats van handeling iedere willekeurige Nederlandse gemeente had kunnen zijn.

Bromsnor reikte naar het boek.

“Hm, weet jij wie dit geschreven heeft?”

“Nou?”

“Die kerel die ook voor ThePostOnline schrijft”.

Hij tilde het boek een klein stukje op en legde het terug met de flaptekst in beeld.

“Da’s beter.”

Met de handen op de rug verdween hij langs de wand met tijdschriften naar achteren in de winkel. Lekker puh, las ik zijn gedachten en lachte stilletjes om de onzinnigheid van zijn actie.

De man is duidelijk niet tevreden over de pennenvruchten van Chris Aalberts. Ik vermoed dat hij ofwel zelf in de Helderse politiek actief is, of dat hij een of meerdere raadsleden persoonlijk kent. Het stuitte hem misschien nog wel het meest tegen de borst, dat er vanmiddag nog maar twee exemplaren van Palermo aan het Marsdiep in de winkel lagen.

Ik verstop ze gewoon, zal hij gedacht hebben. Dat werkt met bonnetjes en dossiers in de landelijke politiek ook prima.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Glansrol in de kleine zaal

“Dames, dames, kom verder, kom verder!” Nog voor vriendin en ik de trap naar de kelder in zijn geheel zijn afgedaald, onthaalt de toiletmeester van de Beurs van Berlage ons met de egards waar leden van het Koninklijk Huis niet van opkijken, maar ons doen wankelen op de antieke tegelvloer.

De met snoepgoed overladen etagère heeft een prominente plaats gekregen op een ronde tafel in het centrale gedeelte van het toilet. Geen witporseleinen schoteltje met een paar schamele Wilhelminapepermuntjes voor deze flamboyante ondernemer. Met een sierlijke zwaai opent hij met zijn blauw behandschoende handen de deuren van het linker- en rechtertoilet: “Kiest u maar…” Vriendin gaat rechts, ik ga links (verder ga ik hier geen woorden aan vuil maken).

Vriendin wil na het toiletbezoek haar handen wassen. “Nergens aanzitten mevrouw!” Met een ferme zwier aan de kraan laat de man het Amsterdams Peil eventjes dalen, pompt een dotje handzeep in haar handpalm en haast zich vervolgens naar de andere wastafel om ook mij van vers en fris water, inclusief zeep, te voorzien. Hij vervolgt: “Ja, je moet oppassen dames: mijn dochter hielp me eens, draaide de kraan dicht en veegde met dezelfde hand kort langs haar mond. Wat denkt u? Een week lang een koortslip!” Wij zijn overtuigd en raken geen knop meer aan. De man draait met evenveel souplesse de kranen dicht en reikt ons simultaan een stapeltje papieren handdoeken aan.

Een andere bezoekster probeert ongezien het toilet verlaten, maar zij heeft buiten de arendsogen van de toiletmeester gerekend. “Ho, ho mevrouw, ik ben nog niet klaar met u!”

Hoogst verbaasd zoeken vriendin en ik ondertussen naar een heimelijk opgestelde camera en verwachten ieder moment Frans-Bananasplit-Bauer in de ondergrondse ruimte. De entourage maakt echter allemaal deel uit van de complete toiletbeleving.

Net als wij krijgt ook de dame een dotje crème in haar handpalm en uiteindelijk mogen we alledrie onze weg vervolgen. “Maak er een mooie dag van dames!”, roept hij ons breeduit lachend na.

Zelden heb ik zoveel plezier gehad van vijftig toiletcenten. Als we weer in de buurt zijn, zoeken we de grootmeester zeker nog eens op.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Stop!

20181105_112444-212892152.jpg

We waren geboekt voor de jaarmarkt in ons dorp, voor wel drie optredens, verdeeld over de dag; we hadden een uitgebreid repertoire nodig om het publiek iets te kunnen bieden. En dus playbackten wij dat het een lieve lust was. We oefenden iedere woensdagmiddag in de garage bij een van ons zessen, onszelf klaarstomend voor de naderende optredens.

De styling was dik in orde: een van ons had gekozen voor wit en zwart en de andere vijf vonden dat prima, mede omdat we er allemaal wel iets van in onze kast hadden (of dan tenminste onze grote zus). Vroeg op de ochtend van de markt togen wij gezessen naar tante-schoonheidsspecialiste van ‘Angela’ en daarna zetten we koers naar moeder-kapster van ‘Esther’. Zo ervoeren wij op twaalfjarige leeftijd al, dat het hebben van connecties goud waard is. Om door een ringetje te halen, betraden wij enthousiast de bühne. Stijf van de zenuwen, stonden sommige moeders erbij en keken ernaar. Voor het hedendaagse credo van Wendy van Dijk (“ga er vooral lekker van genieten meissie!”) was geen ruimte in de gespannen bovenkamers en harten van onze moeders.

Na het succes van de jaarmarkt oefenden wij verder en traden nu en dan op. Het succes was wisselend maar het plezier was er altijd. We speelden in Petten, Groote Keeten en in Nieuw Den Helder. Met als hoogtepunt onze deelname aan de voorronde van de miniplaybackshow (ja, zo lang geleden) in Nieuwe Niedorp. Henny Huisman was de presentator en Gerard Joling was jurylid en trad tussen de diverse acts op, om de Soundmixshow te promoten. We namen geen beker mee terug in de auto, wel weer een prachtige avond beleefd.

Met meerdere optredens kwam er ook meer aandacht voor onze styling. Het zwart en wit was geweest, we wilden kleur op het podium. Als beginnende artiesten zaten we nog niet al te goed in onze slappe was, maar des te beter in oude kleding. Opnieuw werd de jacht geopend op witte kledingstukken. Broeken, rokken, shirts, alles konden we gebruiken. Van lakens maakten we bij ‘Ria’ op de naaimachine de ontbrekende items. En toen begon het creatieve proces. Het ene deel van de kleding verfden wij roze, het andere deel maakten we blauw. Om een eigentijdse uitstraling te maken, druppelden en spoten we lukraak met een fles bleekmiddel over onze nieuwe garderobe (die we in de tuin van ‘Patty’ -zij deed immers de styling- hadden uitgestald). Het resultaat was geweldig en de Dolly Dots waren weer klaar voor de shows.

Waar we geen rekening mee hadden gehouden, is het feit dat bleekmiddel de stof bijkans opvreet en daarmee zo kwetsbaar maakt als de vleugels van een zojuist ontpopte vlinder.

Het was in Petten. Op het podium van het dorpshuis speelden we S.T.O.P. (1981, 8 weken in de Top 40, hoogste notering op 6). Midden in het nummer, op het moment dat de choreografie een diepe buiging voorwaarts voorschreef, hoorde ik vlak achter mij een scheurend geluid. Wat was ik blij dat mijn shirt tot ver over mijn billen reikte. Stop!

Bij dat optreden was ook net bekend geworden dat mijn Dolly Dot, Anita, zwanger was en dus uit de groep zou moeten stappen. We deden ons best om de Dolly Dots tot in de puntjes na te doen. Maar wat was ik blij dat mijn vriendinnen het niet zo nauw namen, waardoor ik kon aanblijven in de groep. En ik weet zeker dat mijn moeder destijds ook blij was. Dat ik het bij het na-apen alleen bij het playbacken heb gelaten. Stop!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.