“Geld dat slingert …

… is van mij.”

Een gevleugelde uitspraak van mijn moeder, waar ik mij vroeger enorm aan kon ergeren. Maar, ik kan me met terugwerkende kracht goed in die kreet vinden. Sterker nog: sinds ik, met man en drie kinderen, eigen huis en haard bewoon, heb ik me de uitdrukking eigen gemaakt. En het werkt nog steeds.

Aan het begin van de periode dat de kinderen zakgeld kregen, vond ik nog wel eens wat. Ik heb in die tijd een klein micro-kapitaal vergaard met het verzamelen van rondslingerende muntstukken. Dat was echter -en gelukkig- van korte duur. Het belang van een spaarpot was snel onderkend: zakgeld en inkomsten van bijbaantjes werden veiliggesteld op de plek waar de munten en biljetten hoorden.

De jackpot!

Tot vanmorgen. Bij het leeghalen van de wasmachine werd ik blij verrast: Een portemonnee met inhoud buitelde samen met spijkerbroeken en handdoeken uit de trommel. Geen muntgeld, dat kon ik snel bepalen. Nee, het was mooier nog: Twintig euries voor het personeel van de wasserette. Een klapper van heb ik jou daar.

Voor eventjes waande ik me de gelukkige vinder. Want dit geld slingerde zéker wel (1400 toeren!), maar toch net even anders.

Ik heb mijn buit te drogen gehangen. Waarschijnlijk is het net op tijd droog voordat de rechtmatige eigenaar vanmiddag uit school komt.

20170418_071807

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

WOT Deel 15 – koppig

donkey-1725232_1280

Ik ken weinig koppige, maar wel veel eigenwijze mensen. En gelukkig maar. Want als niemand iets op zijn eigen wijze doet, wordt het leven voorspelbaar. Ik vind het verfrissend om te zien en horen hoe iemand iets aanpakt, juist als dat anders is dan de manier waarop ik het zou doen. Soms neem ik er iets van over, een andere keer weeg ik de voors en tegens af en blijf bij mijn eigen wijze. Eigenwijs als ik ben.

Maar waar ligt nu precies de grens tussen koppig en eigenwijs? Valt met een eigenwijs persoon wel te praten en met een koppig iemand niet?

 

Koppig ~ 1) Balsturig 2) Bokachtig 3) Bokkig 4) Dwars 5) Eigenwijs 6) Eigenzinnig 7) Haatdragend 8) Halsstarrig 9) Halstarrig 10) Hardhoofdig 11) Hardleers 12) Hardnekkig 13) Hoofdig 14) Karaktersterk 15) Mordicus 16) Niet bijdehand 17) Niet plooibaar 18) Nors 19) Obstinaat 20) Onbuigzaam 21) Ongewillig 22) Ongezeglijk 23) Onhandelbaar 24) Ontoegeeflijk

 

Om deze blog te schrijven ben ik mijn herinneringen gaan zoeken naar koppige mensen en ik kon me er géén bedenken waarmee ik persoonlijk iets te maken heb gehad. Wel zag ik afgelopen weekend een eigenwijze, nukkige of dwarse puber. Of hij ook koppig is kan ik niet zeggen: ik ken hem alleen van gezicht, of beter, van achterhoofd.

Het was zaterdag aan het einde van de middag. We liepen in de hoofdstraat van de stad in een polonaise van winkelend publiek. De tassen waren zwaar en de lichtvoetigheid waarmee de dag was begonnen, had plaatsgemaakt voor traag gesjok.

De jongen was een jaar of dertien en hij was het zat. Zijn moeder en hij vielen me op, op het moment dat zij hem in zijn kraag greep en hem kort heen en weer schudde. Op fluisterafstand siste ze hem iets in zijn oor en trok daarna haar handen van hem af. Haar lijf sidderde na en ik kon me haar gedachten op dat moment voorstellen: ik kon er wel om lachen. Haar partner en zijn vader liep een paar passen voor hen uit. Na de ‘au’ van zijn zoon keek hij meewarig om. Zij zocht in zijn ogen naar goedkeuring. Vader zuchtte hoofdschuddend en vervolgde zijn weg. Zoon slenterde voor zijn moeder uit met zijn schouders en ogen naar de straatklinkers gericht. Ook zíjn gedachten kon ik me levendig voorstellen.

Zijn wraak was zoet: zijn rechterarm bungelde langs zijn lijf, hij boog zijn pols subtiel naar achteren en langzaam strekte hij zijn middelvinger in de richting van mams.

Ik vermoed dat zij omwille van de lieve vrede deed alsof haar neus bloedde. Ze waren bijna bij de auto.

 

#WOT staat voor Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Wil je mee doen? Bekijk hier wat het woord van de week is.
Foto: pixabay

Wortel trekken

20170407_130232.jpg

Problemen kan je het beste bij de wortel aanpakken. Maar wat als je niet weet waar de oorsprong van het probleem ligt? Je zoekt en wroet, haalt de onderste steen boven, maar waar de kern van het probleem ligt krijg je maar niet boven water. Dan is het moeilijk in oplossingen te denken.

Zomaar een gedachte die tijdens het tuinieren opborrelt. Want met onkruid werkt het precies zo. Je kunt het zichtbare groen afsnijden, maar onder het oppervlak houdt het kruid geduldig stand. De wortels vertakken zich in het aardedonker en na een mals lentebuitje zal het groen weer tegen de klippen op groeien. ‘Op zoek naar de kern’, is het devies, om ‘de ongewenste begroeiing bij de wortel aan te pakken!’

Maar wat als het woekerende kruid zevenblad heet? Het soort onkruid waarvan de familiebanden zo intens zijn, dat de volledige tuin in bezit wordt genomen door een continu uitdijende stam? Het begin van de ene wortel gaat moeiteloos over in het einde van de andere. Zie daar het begin maar eens van te vinden.

Stoken in relaties hoort niet, steken in deze familie is een noodzaak. In de hoop dat ze hun kamp zullen opbreken. Ooit. Een keer. Maar omdat ik weet dat deze groene draken niet uit eigen beweging zullen vertrekken, zoek ik ze volgende week weer op.

En het vervelende van deze familie: ze zijn áltijd thuis……

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

#Wot deel 14 – Vliegen

De nieuwe kliko’s voor het plastic afval zijn in onze gemeente verspreid. De zwarte containers met oranje deksel (voor het kleine sprankje oranjegevoel, hoe bitter…) waren bij iedere woning aan de weg afgeleverd. Her en der stonden ze nog te wachten op de thuiskomst van de bewoners.

 

Vliegen ~ 1) Fladderen 2) Hard rijden 3) Hardlopen 4) Ijlen 5) Jachten 6) Jagen 7) Jakkeren 8) Luchtvaart 9) Luchtverkeer 10) Manier van reizen 11) Opschieten 12) Reppen 13) Scheren 14) Schieten 15) Sjezen 16) Snellen 17) Spoeden 18) Sport 19) Stuiven 20) Suizen 21) Tak van sport 22) Vogeleigenschap 23) Voorbijsnellen 24) Wijze van reizen 25) Zeer snel lopen

 

Lente in de lucht

Ik fietste naar de woensdagmarkt en op de stoep liep een kwartet pubers de kant uit waar ik vandaan kwam. Ze waren uitgelaten. Door het zonnige weer, een goed resultaat na een proefwerk of omdat de chips in de aanbieding was? Wie zal het zeggen. De twee meisjes praatten nét iets te luid en lachten met iets te lange uithalen. Eén van de jongens brulde wat en zwalkte van links naar rechts over het fietspad, zijn slungelige armen wapperden als linten aan zijn lange lijf. Zijn maatje, een kop kleiner en een stuk stiller, was duidelijk de leider van de groep. Zijn kleding zat als gegoten en zijn kortgeknipte haar zat strak in model. Een scheiding aan de linkerkant, onder het gewicht van de gel konden zijn wilde zwarte haren geen kant op. Zijn ogen gingen schuil achter een pilotenbril met spiegelende glazen. Hij leek alles te hebben, maar zijn lichaamstaal verried dat hem iets dwars zat.

Kliko in the air

De vier en ik naderden tegelijkertijd de kliko. Op één of andere manier zag ik aan de jongen dat hij er een trap tegen ging geven. In een flits bedacht ik me dat, als ik er iets van zou zeggen, ik waarschijnlijk van vier-man-sterk commentaar zou krijgen. Op dat zelfde moment haalde de jongen uit. Na een doffe dreun vloog de kliko een klein stukje door de lucht, plofte in de slootkant neer en bleef vlak boven het kroos zweven.

Oranje is …

Voor ik er erg in had,  had ik het gezegd: “Dat is toch niet nodig”, durfde ik op rustige toon uit te brengen. Met opgetrokken schouders, klaar om de aanval af te wenden, fietste ik verder.

“Wat weet u er nou van?!” schreeuwde het meisje.

Ja, ja, dacht ik, zie je wel, meteen een grote mo…..

Ik onderbrak mijn gedachten om te luisteren naar wat ze had gezegd:

Huh? Ze zei u! 

Verrast door haar beleefdheid, maakte mijn hart een sprongetje: een heel nieuw oranjegevoel.

 

 

#WOT staat voor Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Wil je mee doen? Bekijk hier wat het woord van de week is.

 

 

Achtbaan tweeduizend zeventien

20170404_135113

De eerste paar maanden van dit jaar voelden voor mij als de klim die een achtbaan op het eerste stukje van de rit maakt: het geratel van de takels maakt een hoop lawaai, maar verder gebeurt er niet zo veel. En dan, het geratel stokt en het karretje komt heel even stil te staan, mijn hart doet mee. Een diepe teug adem en ……. zzzzoeff daar ga ik, over het dode punt heen, met een bloedgang het tweede kwartaal in.

Lachen is gezond

Als ieder jaar is dat kwartaal met een hoop grappen en grollen van start gegaan. Ook de natuur lacht, ze lacht ons toe. De zon laat zich vandaag van haar beste kant zien en de lucht staat bol nieuwe levensenergie. Dáár wil ik bij zijn, dus trek ik mijn wandelschoenen aan en ga eropuit.

De bomen dragen hun bloesem met trots. Knoppen staan op springen en de vogels kwetteren alsof ze allemaal groot nieuws te vertellen hebben.

Ambassadeurs van de lente

Maar de mooiste ambassadeurs van de lente staan op het land: de bloeiende bloembollen. Ver voor de winter in strakke rijen geplant, toegedekt met stro om ze beschermen tegen de (dit jaar niet zo winterse) koude. En nu, in het voorjaar bekennen ze kleur én geur.

De hyacinten in hun vele tinten, op de foto in blauw, wit en roze. De narcissen kleuren de velden geel en wit. En over een paar weken bloeien ook de tulpen in al hun glorie. Ik ben bevooroordeeld, ik weet het, maar het is een pracht.

Kleurrijk ondersteboven

Nu houdt niet iedereen van wandelen, dat snap ik. Voor diegenen die de bloemenpracht van dichtbij willen zien maar liever niet te voet lang ’s Heerens wegen gaan, heb ik misschien een leuke tip: In de Poldertuin (ook wel ‘Klein Keukenhof’ genoemd) in Anna Paulowna zijn vele verschillende soorten bollen geplant.

Een kleurrijke attractie voor bloemen- en/of tuinliefhebbers. Eentje waar je wel van ondersteboven raakt, maar in ieder geval niet misselijk van wordt.

 

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

‘Beleef Pasen’, het luisterboek

17553878_1306842469408092_6873233687750987958_n

Schilderij van Paulien Steenvoorden

‘Beleef Pasen’. Het duurt nog een paar weken voor het zover is, maar gisteravond beleefden wij het paasverhaal in de kerk in de Spoorbuurt van Anna Paulowna. De koren Rythm Voice en Nura brachten onder begeleiding van een orkest het paasverhaal tot leven. Twee heren vertellers verhaalden en maakten van de bijbel een uniek luisterboek. Een boek met veel plaatjes, in de vorm van prachtig gezongen liedjes.

Boeken lees ik graag woord voor woord. En dan het liefst een ‘echt’ papieren boek. Maar voor een luisterboek van dit formaat maak ik graag een uitzondering.

Een eeuwenoud verhaal geïllustreerd met liedjes van nu: een lust voor het oor

Het concert begon om 19.30 uur. Bij binnenkomst in de sfeervol versierde kerk kregen wij en de andere bezoekers een kaars en we namen plaats in de banken. Op de eerste klanken van het orkest zong het koor zich een weg naar voren en op het altaar groepeerden zij zich in de juiste formatie. Toen de klanken van het orkest wegstierven wilde ik applaudisseren voor het goede begin (wat zou er nog allemaal komen!?) Maar aan de reactie, of eigenlijk geen reactie, van de andere luisteraars te merken, was het blijkbaar de bedoeling pas aan het einde van de avond onze bewondering te laten blijken. Dat hielden ze van me tegoed.

Onder meer Hier van Bløf (‘hier ben ik veilig, dit is mijn kerk’), De avonden van Boudewijn de Groot, I still haven’t found what I’m looking for van U2 en Je vecht nooit alleen van de 3J’s werden afwisselend door het ritmisch- en het jeugdkoor ten gehore gebracht. De liedjes zetten het verhaal kracht bij: zo klonk (tegen beter weten in) na de kruisiging van Jezus Zeg me dat het niet zo is van Frank Boeijen. We waren er allemaal stil van.

De duisternis was inmiddels ingevallen. Bij het intro van Fix You van Cold Play doofden de lichten in de kerk en werden de kaarsen aangestoken. Het werd een sfeervolle en hoopvolle afsluiting van een mooie avond:

“Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you”

Wij doofden de kaarsen en gingen staan voor een dikverdiende klaterende ovatie.

Zowel de muziek als de koffie na afloop smaakten naar meer. Hopelijk is deze passie volgend jaar weer in onze Polder!

Boek ~  1) Afdeling van een koeienmaag 2) Album 3) Anderwoord 4) Band 5) Bepaald aantal 6) Bundel 7) Bundel bladen 8) Een samengebonden aantal bedrukte bladen 9) Gebonden vellen papier 10) Gedrukt werk 11) Geschrift 12) Grafisch product 13) Grafisch produkt 14) Hoeveelheid papier 15) Informatiedrager 16) Lectuur 17) Leerbundel 18) Leermiddel 19) Leermiddel

#WOT staat voor Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Wil je mee doen? Bekijk hier wat het woord van de week is.

Groenst

20170328_141409

Een goed-gevoel-dag. De zon heeft er zin in. En ik ook. Er zijn volgens mij meer mensen die, net als ik, goed gedijen op zonne-energie. Ik kan me voorstellen dat er ’s winters Zweden en Noren rondlopen met depressieve gevoelens, omdat de zon zich daar, in het noorden van Scandinavië, dan amper laat zien.

Echte schoonheid zit van binnen

De warmte van de zon wordt in mijn lijf op één of andere manier omgezet in energie. Energiek en opgewekt pak ik een emmer sop en ga aan de slag. Ramen lappen, aan de buitenkant natuurlijk. Wat knapt het op. Wel blijkt eens te meer, dat de echte schoonheid van binnen zit. Met andere woorden: de binnenkant van het dubbele glas is er ook aan toe. Die klus schuif ik met liefde door naar een bewolkte dag.

Hij ziet ze vliegen

Ik doe me tegoed aan een kop koffie, dezelfde maling als die van gisteren en morgen, maar vandaag smaakt ‘ie verrukkelijk. Ik zie dat het tweede van onze drie nestkastjes inmiddels ook bewoond is door een stel koolmeesjes. Ze zijn druk. In de verte en dichterbij hoor ik verschillende vogels het hoogste lied fluiten. Bij zoveel leven komt onze kat naar buiten om poolshoogte te nemen. Verlekkerd kijkt George naar het rondfladderend volkje en neemt een stoere aanvalshouding aan. Verder dan kijken komt hij niet, maar lijkt dat vandaag niet erg te vinden. Hij likt zijn voorpoot, wast zijn oor en gaat op het andere liggen.

Nog even een bezem door de veranda en een dweil over de tuinmeubelen, dan uit de wind en in de zon een boek lezen.

Vandaag is ons gras het groenst van allemaal.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.