Mooi feest

20170725_093458

Op dagen als deze is mijn gebrek aan reukvermogen een zegen. Tenminste, dat zeggen de wel-ruikenden in mijn omgeving. Het feest is gevierd, de wasmachine draait en de schoenen, die ik eens per jaar uit het rek in de garage pak, zijn weer schoon.

Gezinsuitje

Voor het eerst in de geschiedenis was voor ons vijven de Polderse kermis een gezinsuitje. Waar wij een aantal jaren geleden in de rij voor achtbanen en spookhuizen aansloten, wachtten wij dit feestweekend nu en dan geduldig voor de toog om een bestelling te kunnen plaasten. Grappig, hoe dat gaat.

Reünie

De Polderse kermis, als in veel dorpen ooit ontstaan als oogstfeest, is een feest met een hoog reüniegehalte. Bijkletsen tot je geen stem meer hebt (wat staat die muziek tegenwoordig hard 😉 ) en dansen totdat je voeten protesteren. Op weg naar huis als kers op de taart nog even langs de snackwagen voor een culinair hoogstandje. Wat goed is kan je maar beter niet veranderen.

Schoon genoeg

Het feest is gevierd, m’n kermis-stappers staan te drogen in de zon en, al ruik ik het aroma niet, ik hoor dat de koffie klaar is. En het is pas kwart voor tien.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

 

 

Bestemming bereikt

De TomTom wijst ons geduldig de weg. Voert ons langs uitgestrekte polderwegen naar het reisdoel van vanmiddag. De hoge bomen in de berm werpen hun schaduwen over frisgroene bermen en gitzwart asfalt. Aan het ontbreken van de belijning zie ik dat het er nog maar pas ligt. Dat rolschaatste zo fijn: gladjes, zonder gehobbel als je van tegel naar tegel rolde. In onze warme auto stel ik me de koelte van de schaduw voor. Het ziet er uitnodigend uit.

Tien minuten later rijden we het dorp binnen en slaan rechtsaf een woonwijk in. De weg is niet breed maar ook niet te smal: als vanzelf past dochter de snelheid van de auto aan. Hier is over nagedacht.

Vlak voor het einde van de straat klinkt vanaf het dashboard: ‘Bestemming bereikt aan uw linkerhand’. We zijn keurig op tijd voor onze afspraak, we bellen aan en worden naar de achtertuin geleid: het blijkt een groene oase in een 30-kilometerzone. Ik ben óm de tuin geleid!

Achterin de tuin, rondom in het groen, staat een volière waarin valkparkieten in de rondte vliegen. Eéntje is er op een slap koord gaan zitten en schommelt wat heen en weer. Kanarie’s zitten een stukje lager op de tak maar laten luid van zich horen. Water stort kletterend neer in de vijver waarin koikarpers loom in de rondte zwemmen. Palmbomen, dennenbomen, bamboe en hortensia’s: ik kom ogen tekort.

20170718_134120

Natuurlijk heeft de zon een groot aandeel in mijn plotselinge vakantiegevoel, maar ik denk dat ik mezelf hier in de winter, onder een plaid en naast een vuurkorf, ook goed kan vermaken. En Tom (van Tom) heeft gelijk gehad, al is het maar voor een uurtje: ik heb mijn ‘bestemming bereikt’.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

#Wot deel 28 – Stier

20170714_110002

Bij het zien van het woord van deze donderdag maakt mijn hart een sprongetje.

Stier ~ 1) Astrologisch teken bij mensen 2) Boerderijdier 3) Bol 4) Bul 5) Dier 6) Evenhoevig dier 7) Gepaardhoevig dier 8) Heilig dier 9) Heilig dier (boeddh.) 10) Heilig dier bij het boeddhisme 11) Herkauwer 12) Hoefdier 13) Holhoornig dier 14) Mannelijk dier 15) Mannelijk rund 16) Mannelijk zoogdier 17) Mannelijke herkauwer 18) Mannetjesdier

Dat ben ik! Geboren op 13 mei, als derde kind in een gezin van vijf.

Twijfelachtig

In de sterren staat geschreven dat de stier koppig is, maar of ik dat ook ben? Ik vind mezelf meer een twijfelaar. Als ik iets wil gaan doen, denk ik daar lang over na. De tegens lijken steevast zwaarder te wegen dan de voors. Dus voordat ik een stap zet, ben ik bij wijze van spreken alweer gaan zitten.

Durven en doen

Hoewel ik blij ben met wat ik heb, probeer ik mezelf langzaam maar zeker te overtuigen om die stappen juist wel te gaan zetten. De nieuwsgierigheid naar het onbekende lijkt het af en toe te winnen van mijn weerzin tegen veranderingen (schijnen meer stieren last van te hebben). Waar ik eerder dacht: ‘Geen tijd’, of ‘vast niets voor mij’, probeer ik nu en dan juist een niet voor de hand liggende keuze te maken. Allemaal nog op bescheiden schaal, maar ik merk dat het mij goed doet.

Buigen voor overtuigen

Koppig ben ik ook niet in discussies (denk ik …). Ondanks dat ik soms zeker weet dat ik de feiten goed op een rijtje heb, laat ik me toch nog omverblazen door een gesprekspartner die anders beweert. Ik trek niet zijn of haar argumenten in twijfel, maar trek me terug in mijn cocon en stel me voor dat ik het toch verkeerd begrepen of gehoord zal hebben.

Als een rode lap op een stier

Iedereen weet dat je een stier heel kwaad kunt maken. Wat dat betreft ben ik geen stier, ik ga liever confrontaties uit de weg. Ik hou niet van ruzies of van vechten. En al helemaal niet als de strijd ongelijk is: mens tegen dier, groot tegen klein, of een groep die het op een enkeling heeft gemunt. Daarom kan ik me vinden in de woorden van Martha. Ik vind het stierenrennen een rare en ongelijke strijd (kan je een strijd met vastgestelde uitkomst een strijd noemen, heet dat niet match-fixing?). Ik kijk met stijgende verbazing naar het journaal wanneer een horde tweevoeters door smalle Spaanse straten rent, om aan de horens en hoeven van de woeste stier te ontsnappen.

‘Wat bezielt ze?’, denk ik dan.

In de arena zwaait de toreador met zijn rode zakdoek. De stier is reeds van de wereld als hij tollend ter aarde stort.

‘Arme ziel’, denk ik .

 

#WOT staat voor Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Wil je mee doen? Bekijk hier wat het woord van de week is.

Hoe laat is het?

20170711_142402 (1)

Op de weekmarkt in de stad wordt mij duidelijk dat in andere delen van ons land de schoolvakantie al is begonnen. Naast de Marinestedelingen, die op verschillende straathoeken een praatje met elkaar maken, zijn er opvallend veel gezinnen op de been. Ook onze oosterburen zijn goed vertegenwoordigd onder de potentiële klanten van de marktkooplieden.

Ondanks dat het aanbod niet veel verschilt van dat van vorig jaar, is het leuk om rond te kijken. Ik slenter wat op eigen tempo en neem het vakantiegevoel met gemak over. Lekker weg in eigen land, al is het maar voor een uurtje.

Na mijn rondje langs de kramen ga ik de bibliotheek binnen, lever een uitgelezen boek in en neem twee onbekende verhalen mee naar buiten. Ik ga op de leuning van de brug zitten en bedenk wat ik verder nog zal doen.

Vakantie-versnelling

De terrassen zijn niet overvol, maar zeker de helft van de beschikbare stoelen is bezet. Het is het leven in de vakantie-versnelling: dat wij over een paar weken ook kunnen terugschakelen is een heerlijk vooruitzicht. Op de markt wordt gesjokt, gekocht en gegeten.

In volle vaart

Met name dat laatste maakt ook meeuwen tot fervente, niet graag geziene, marktgangers. Kruimels van broodjes en ijshoorntjes, afgedankte gefrituurde stukjes aardappel, of restjes van de viskraam: de vogels vliegen er graag een blokje voor om. Hoog op het dak van de bibliotheek gezeten, overzien ze met hun scherpe zicht de recreërende mens. Met hun prooi op het netvlies zetten zij de vrije val in. Ik hoor ze onheilspellend krijsen.

Hoogste tijd

Onderweg naar de dichtstbijzijnde prullenbak scheert één van de meeuwen rakelings over mijn hoofd. Ik buk onnodig, zie ‘iets’ in mijn ooghoeken vallen en hoor datzelfde ‘iets’ met een flats op het water onder mij vallen. Blij met zoveel geluk, is het mij volledig duidelijk hoe laat het is: tijd om op te stappen!

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Volg mij !

20170704_142345 (2)

Waarom rijdt de man op zijn tweewieler negen van de tien keer een paar meter voor zijn fietsende vrouw? Is hij benauwd dat zij bij iedere etalage van haar fiets stapt, heeft hij geen vertrouwen in haar geografisch inzicht of is het toch het opborrelende oerinstinct? Dat hij, ondanks het met zorg uitgekozen matchende fietstenue, wil tonen dat hij, anders dan zij, de leider is? De roerganger die zijn gade een veilige haven zal binnenloodsen, haar zal behoeden voor onverwachte aanvallen van gespuis, (wilde) dieren en de weekaanbieding van de Action?

Zomaar een gedachte op deze mooie dinsdagmiddag, wanneer ik op het bankje zit te genieten van het weer en het verkeer voor mij langs zie rollen.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

#WOT deel 26 – Gal

De Galbak. Die ene jongen die op de basisschool alles en iedereen liep te jennen. Ik denk dat iedere basisschool zijn eigen Galbak had. Als je hem in de verte zag aan komen lopen, was je er zeker van dat hij niet alleen ‘hoi’ zou zeggen. Een duw of een zet had je gauw te pakken. Het slimste was om niet op te vallen, want de eerste de beste die hij in zijn vizier kreeg, was de pineut. Al moet gezegd dat Galbak een neusje had voor de makkelijkste prooi.

Gal ~ 1) Bijbelboek (afk.) 2) Bitter lichaamsvocht 3) Bitter vocht 4) Bittere gemoedsstemming 5) Bittere stof 6) Bittere vloeistof 7) Bitterheid 8) Boosheid 9) Boze stemming 10) Deel van het lichaam 11) Dier 12) Door de lever afgescheiden vloeistof 13) Eenheid van versnelling 14) Fransman 15) Gezwel op planten 16) Haat 17) Inwendig lichaamsdeel

 

Ik fietste naar school en Galbak liep voor mij. Hij en ik en verder niemand op straat. Zonder naar hem te kijken reed ik hem voorbij. Dat hij mij wel had gezien werd snel duidelijk: hij zette het op een lopen. Ik hoorde aan zijn hijgen en het stampen van zijn gympen dat hij steeds dichterbij kwam. Mijn hart klopte inmiddels met het ritme van de zojuist langsgereden goederentrein.

Ik was nog dertig meter verwijderd van de veilige haven: het hek van ons schoolplein. Het bleek twintig meter te ver. Galbak greep mijn bagagedrager en liet mij luchtfietsen. De paniek die doorklonk in mijn schreeuw om hulp gaf hem genoeg voldoening voor het moment. Hij grinnikte, liet mijn achterwiel met een klap op de weg vallen en sjokte de laatste meters. Ik sprintte voluit naar de finish.

 

#WOT staat voor Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Wil je mee doen? Bekijk hier wat het woord van de week is.

 

Slowmotion

20170620_134253

Drie plastic kereltjes. Ik kijk van ze op, want nooit eerder zag ik ze in groepsverband. Het aantal verwart me: Zijn de omwonenden zó hardleers? Is drie keer scheepsrecht of komt al het goede dan toch in drieën? 

Op de dag dat de leraren van basisscholen staken, staan hier als iedere doordeweekse dag de fluorescerende mannetjes op het trottoir van de school. Ik ken ze langer dan vandaag. Zij doemen op in het verkeer, daar waar jonge kinderen zijn: bij zebrapaden, op woonerven of -zoals hier- bij basisscholen. Ik vertraag, stap van mijn fiets en maak de foto.

Een paar minuten later vervolg ik, evenals de twee dames op de foto, mijn weg met gepaste snelheid. Ik waag te betwijfelen of het kleurrijke trottoirtrio van invloed is op het tempo van de dame aan de linkerkant.

Nee, laat haar maar schuiven.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.