Stap voor stap

Afgelopen zaterdagmorgen meldden vriendin en ik ons bij de halte van de pendelbus vlakbij station Heiloo. We sloten aan in een lange rij van mannen en vrouwen op Lowa-schoenen, in sportieve jacks met en zonder sjaals, rugtassen met opdruk van reeds volbrachte tochten en uitgeslapen gezichten. De meeste wandelaars zijn ochtendmensen.

In ganzenpas schuifelden wij naar de bus, de vergelijking met de wachtrij voor een attractie in De Efteling werd gemaakt. En er werd (te) hard om gelachen.

De bus uit, de sporthal in om van daaruit te starten aan onze 21 kilometer en een beetje door het mooie Noord Hollandse landschap rondom Egmond. Nadeel en tegelijk ook voordeel van het wandelen met vriendin, is dat je vooral oog en oor voor elkaar hebt en je blikken niet zozeer op de omgeving richt. Al vormen de duinen, de zee en het heidegebied een mooi decor voor de goede gesprekken.

Het weer was perfect, we liepen langs de vloedlijn met de wind in de rug. Gerrit Hiemstra had vrijdagavond nog voorspeld dat er hier en daar een spatje regen zou kunnen vallen Egmond, maar de enige buien die over dreven waren lachbuien.

Lunchen bij De Zilte Zoen, waar we al pratende het pand verlieten en ons 100 meter verderop realiseerden, dat we nog niets hadden betaald voor de service. Daar was weer een bui. We gingen rechtsomkeert om onze schuld in te lossen en na deze extra meters zetten we koers naar de finish.

We kennen deze Egmondse route ondertussen goed, we hebben besloten volgend jaar de zuidroute eens te gaan lopen. Ben benieuwd of aan die route langs het strand de broer van de Schots geklede Hollander doedelzakt.

Wij pendelden opnieuw met de bus, nu in omgekeerde richting. Lieten ons gedecoreerd en wel in de heerlijkste stoelen van Heiloo e.o. zakken en deden we ons tegoed aan een dikverdiende bittergarnituur in het café aan het spoor.

Het was goed dat we onszelf op tijd uit de stoelen hesen (zo voelde dat na 21 kilometer, vraag een willekeurige wandelaar!), we hadden de trein naar huis voor geen goud willen missen.

Blij. Meer dan een paar goede wandelschoenen en alle tijd hebben wij niet nodig om dat gevoel te ervaren.

Die vakantiewoning langs de route móet wel van een wandelaar zijn!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Wandel-les

Grenzen stellen. Duidelijk vertellen wat je wel of juist niet wilt. Het maakt het voor de ander, en uiteindelijk ook voor jezelf, allemaal een stuk makkelijker.

Naast een frisse neus, levert een korte  middagwandeling mij dit inzicht op. En daarbij mededogen voor de bewoners van het huis met de defecte deurbel. Want een goede middagtuk (van jezelf of van de baby) kan je dag maken, of breken.

En dus wandel ik op kousenvoeten de straat uit. In de hoop dat het schone slaapstertje, later vanmiddag, met haar goede been uit bed kruipt.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Winterklaar

20171128_151414.jpg

Het eerste stuk loop ik met de wind op mijn wangen en de zon op mijn rug. Wolken in wit, grijs en donkerder grijs drijven over. In de lucht om mij heen verschijnt keer op keer een nieuwe compositie. Hemelsblauw en grasgroen gaan goed samen. Groepen vogels duiken op uit het niets en scheren met hoge snelheid over mijn hoofd.

Gouden randje

Nu en dan schuiven grote wolken voor de zon. Van achter beschenen met het felle zonlicht, zijn zij goudomrand. Het moment is kort, want de harde wind zet ook de grootste wolken moeiteloos aan de kant. Opnieuw heeft de zon vrij spel. Op mijn weg terug beschijnt zij mijn wangen en heb ik de wind in mijn rug.

Herst- lijkt winterweer

Regen verpest weleens mijn bui, maar van herfstweer als dit geniet ik. Het lijkt, zo zonnig en koud, al bijna winter. Mijn twee sneeuwvrienden zijn er in ieder geval voor klaar: gewapend met ski’s en slee vangen ze mij vrolijk op in onze hal.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Buiten de begaande paden

20170321_121553Onderweg in de auto hoorde ik de nieuwslezer zeggen dat wandelaars een bedreiging vormen voor de beschermde vogels in het natuurgebied ‘de Drentsche Aa’. Zij laten en masse de nieuw aangelegde paden links liggen en wandelen nog steeds via de oude route, die nu dwars door het gebied loopt waar de natuur zich juist moet ontwikkelen. Vooral loslopende honden lijken de boosdoeners te zijn. Uiteindelijk dan toch de mens, want het baasje of het vrouwtje behoort de trouwe viervoeter aan het lijntje te houden om te voorkomen dat hij de kortste route kiest.

Afsnijden, wie is er niet groot mee geworden?

Afsnijden is iets wat we allemaal graag doen. En sluiproutes zijn overal. Zo ook op mijn foto van deze dinsdag (#phot): naast het fraai aangelegde voetpad langs de haven loopt een sluiproute.

Door het nieuwsbericht over de Drentsche Aa moest ik denken aan de Noord Hollandse Dam tot Dam-loop van een aantal jaren geleden. Ik wandelde de tien Engelse mijlen samen met vijf vriendinnen (en héél veel andere vrouwen en ook nog een paar mannen). In de laatste kilometers van de route was een kleine lus opgenomen, een mini-haarspeldbocht.

Geen medaille!

Vanwege de drukte lieten wij de lus voor wat zij was en namen een kortere route, om ons daarna opnieuw bij het wandelpeloton te voegen. Een iets oudere, gemazeld en gepokte, wandelaarster siste in het voorbijgaan: “Geen medaille!” Nu wandelen wij met name om een dag lang met elkaar op te trekken en bij te kletsen. Om het eremetaal is het ons niet echt te doen (de meeste wandelmedailles die ik heb verdiend, hebben een tweede leven gekregen in de verkleedkist…). Toch waren we door de uitbrander even met stomheid geslagen. Heel even. En barstten daarna in lachen uit.

De woorden van de dame bleken profetisch. Omdat we regelmatig hadden opgestoken tijdens de wandeling (maximale tijd om bij te kletsen!) behoorden wij tot de laatste groep finishers. Toen we zagen dat zelfs de rode loper zoetjesaan werd opgerold, wisten we hoe laat het was.

Ere wie -bijna- ere toekomt

Enfin, we liepen euforisch op de laatste stempelpost af om ons met het eremetaal te laten decoreren. Gestempeld werd er nog, maar de medailles bleken op. We mochten onze naam en adres achterlaten, dan werden de medailles ons nagestuurd. Zoveel goedbedoelde hartelijkheid konden we niet afslaan.

Toen de postbode een paar weken later een zware envelop in onze brievenbus liet vallen, dacht ik met een glimlach aan de sissende mopperkont. Ze moest eens weten….

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.