Houvast

Hier ben je
uniek
In het oog van de storm
Alle pijlen op jou gericht
geschoten

Dichte mist ontneemt
het zicht
de stilte raast
het onbekende jaagt
Rust is ver, rumoer
alom

Hier ben je
Wanhopig zoekend
naar steun en klaarte
Een gids die jou leidt naar
helderheid

Een warme knuffel biedt
troost, een vlucht
naar vroeger in het nu
Zoete herinneringen
Een houvast
in bange dagen

#Wot deel 7 – troost

20160927_142229

Tranen
Rollen
Ogen verdrinken
Ontgoocheld in stilte
Schreeuwt zij om
Tederheid

 

Troost ~ Troost is het bemoedigen van iemand die lichamelijk of geestelijk lijdt en het verzachten van diens pijn. Troost kan geboden worden met woorden, maar ook door lichamelijk contact. De kern van troosten is dat de getrooste zich niet alleen, verlaten voelt.

#WOT staat voor Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je kunt schrijven, vloggen of ploggen. Wil je mee doen? Bekijk hier wat het woord van de week is.

 

 

Omarm me

De stress had haar lichaam in zijn greep. Alle spieren en pezen stonden op knappen. Om van haar hersenen maar niet te spreken. Een snelkookpan, dat was ze geworden. Als iemand, met een lief gebaar of aardig woord, de deksel maar een kléin stukje zou optillen, stond Lenneke niet in voor de gevolgen. Bang voor de dijkdoorbraak en de daaropvolgende stortvloed van ellende, hield zij zich groot.
Angst, razernij en verdriet vochten om de beste plaats in haar brein. Aan boord van haar persoonlijke machinekamer terroriseerden zij haar functioneren. Ze had alles geprobeerd om hen te overmeesteren, maar moest erkennen dat ze niet bij machte was deze bom op eigen kracht te ontmantelen. Ze zocht hulp.
Hij omarmde haar verdriet.

Leeg

 

 

 

 

 

 

Als de zon
de duisternis in je hart
niet verdrijven kan

Als de wind
de leegte in je gemoed
niet vullen kan

Als het levenslicht
niet verder komt
dan de leden van je ogen

Als je geen doeken vinden kan
om je vele tranen
mee te drogen

Armen
die omarmen
willen jou zó graag verwarmen

Maar alles
is leeg