Sprookjesdroom

Eens komt de dag dat
ik zal schitteren in salons
waar dames in galajurken
en heren in gesteven pantalons
op gedempte toon spreken over
aardse problemen en proosten
op de goede afloop van een
slepend conflict in het Verre Oosten
Ik zal onvermoeibaar stralen
in paleizen of kastelen
waar prinsjes en prinsesjes
koninklijk verstoppertje spelen
Op een spiegelgladde houten vloer
zwieren ruisende rokken
walst wijn in kelken van kristal
tot de eregast uit de balzaal is vertrokken
Waar de glans van de juwelen
weerkaatst in mijn armaturen
en mijn betoverend schijnsel
glans geeft aan heimelijke avonturen

Niet voor alle kroonluchters
worden dromen werkelijkheid
Al is de lucht voor iedereen
een kroon past slechts de majesteit
Deze luchter-telg bleek voorbestemd
voor een slaapkamer van vier bij twee
zag zijn lichtend leven niet meer dan
studieboeken, vale jeans en een zwartwit tv
Alle hoop op beter is vervlogen
de kroon staat in de openlucht
Wordt niet langer meer bewonderd
slechts als tijdelijk trottoir-accessoire geduld

#WOT deel 8 – Sprookjes bestaan

20170223_151552

Alles is mooi en goed: het weer, het gezelschap, de bedden, het eten, de glühwein. Het kan niet op. Ik waan me in sprookjesland.

Sprookjes ~ 1) Bedacht verhaal 2) Bedenksel 3) Berijmd verhaal 4) Epiek 5) Fabel 6) Fabeltje 7) Fictie 8) Gefantaseerd verhaal 9) Gefantaseerde vertelling 10) Idylle 11) Legende 12) Leugen 13) Literair genre 14) Onwaarheid 15) Onwaarschijnlijk verhaal 16) Overgeleverd verhaal 17) Overlevering 18) Spreukje 19) Sprookjesverhaal 20) Verdicht dierenverhaal

Wij zijn met vijf gezinnen op vakantie in Oostenrijk en slapen en eten met z’n vijf-en-twintigen in ‘Haus Sonnhof’. Ik ken mensen die dat als een regelrechte nachtmerrie beschouwen, maar wij genieten er met volle teugen van.

Om negen uur staan we op de sneeuwwitte piste bovenaan een Oostenrijkse berg. De zon schijnt zo hard als ze op dit vroege tijdstip kan en werpt langgerekte schaduwen over de witte ski-paden. We zetten de afdaling in. Afgezien van het geluid van de knerpende sneeuw onder onze ski’s is het stil. En ik geniet, zoals ik al de hele week doe. Al skiënd bedenk ik me, dat dit de dagen zijn waarop reisbureaus de foto’s voor hun folders en websites laten maken.

Ieder voordeel heeft een klein nadeel

De sneeuw wordt al snel papperig, waardoor bijna alle afdalingen rond een uur of twee veranderen in bügel-pistes. Dat is het enige kleine nadeel van het mooie en warme weer. Ach ja, ook in sprookjes zit het niet altijd mee. Het is voor mij, met mijn beperkte techniek, een uitdaging om die sneeuwhopen te omzeilen. Ik houd mezelf staande, maar ik voel aan al mijn beenspieren dat het er niet fraai uitziet (sterker nog: wanneer ik onder een lift door ski, stel ik me zo voor dat de leraar, die daar met zijn pupillen boven mij zweeft, mij aanwijst als het schoolvoorbeeld hoe het juist niet moet…). Ik kom zonder kleerscheuren beneden en we nemen snel weer de lift naar boven: “meters maken!”

Daar sta ik, hoog boven zeeniveau. Ik kijk naar de andere kant van het dal en zie hoe de zon de witte kruinen van reusachtige bergen daar beschijnt. Verrukt over de schoonheid van de natuur, bedenk ik me hoe gelukkig ik ben om hier, met ons gezin en onze reisgenoten, te zijn.

Sprookjes bestaan. Heus. Ik heb het zelf gezien.

#WOT staat voor Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je kunt schrijven, vloggen of ploggen. Wil je mee doen? Bekijk hier wat het woord van de week is.

 

Ik was eens

Merels zingen. Ik kijk opgetogen uit mijn slaapkamerraam en neurie zacht. Aan de majestueuze eikenbomen langs de allée wapperen witte linten, het schijnsel van de vroege ochtendzon geeft ze een parelmoeren glans. Het gazon van de paleistuin rolt zich als een reusachtig biljartlaken voor mij uit. Rondom staan coniferen, als groene wachters strak in het gelid. De paarse lupines, witte hortensia’s en roze rozen bloeien uitbundig.
Voor het prieel staan op het gazon witte stoelen in rijen van acht opgesteld. In het midden is een looppad vrijgehouden en aan weerszijden ervan is aan iedere stoel een corsage van roze rozen gebonden. De lange tafels achterin de tuin zijn met wit tafellinnen gedekt en opgesierd met lage bloemstukken van hedera, gerbera’s en diezelfde prachtige roze rozen.

Antoine heeft een uur werk om de papillotten uit mijn haar te ontwarren, maar oh, wat komt er een prachtige bos krullen tevoorschijn! Mijn kamermeisjes trekken mij mijn smetteloos witte jurk aan en als vanzelf worden mijn bewegingen klein en gracieus. De stof betovert me! De met kanten bloemen geborduurde bruidssluier maakt mij tot een prinses, die het gewone volk alleen uit sprookjesboeken kent.

Trompetgeschal wekt me uit mijn dagdroom. Daar is hij! Mijn hart slaat over en de vlinders onder mijn korset maken een vrije val. Licht als een veertje zweef ik naar het venster en zie de feestelijke stoet paarden, onder aanvoering van prins Joachim, de poorten van ons landgoed naderen. Zo snel en sierlijk als maar kan schrijd ik de lange trap af naar omlaag, naar papa. Hij lijkt nog nerveuzer dan ik!
“M-mijn kleine meisje….”, stamelt hij met tranen in zijn ogen.
Wanneer we het strijkkwartet Wagners bruidsmars horen inzetten, strekt papa zijn rechterarm naar mij uit: “Het is zover, liefje. Kom, we gaan.”
Behalve oma, staan alle gasten op van hun stoel. Papa en ik lopen gearmd vanachter uit de tuin naar het prieel, waar Joachim en de dominee op ons staan te wachten.
Papa geeft mijn aanstaande mijn hand en knijpt me liefkozend in mijn wang. En nog eens, en nog eens…
“Hou op!”, snauw ik en schud mijn hoofd.

“Mám, hier. Je koffie. Je wilde toch koffie?”
Ik kijk om me heen en zie de lupines bloeien, de rozen ook. Over de rand van mijn mok zie ik nog net een kikker onder de hortensia’s verdwijnen.

Alice in (Bloemen-) Wonderland

 

 

 

 

 

 

Aleer het land van Alice
Wonderschoon op tempex was geprikt
Zijn de makers  ervan
uit menig nachtmerrie opgeschrikt
Het beeld van Alice, de rups en een gestreepte kat
in duizend-en-één bloemen gevat

Bord barstensvol hyacinten en
een groene hoed op steeltjes
Narcissen,
geknipt voor de kroon
van Hartenkoningin,
zijn stuk voor stuk juweeltjes

‘Te laat, te laat’,
riep het Witte Konijn
‘het lijkt onmogelijk
tijdig klaar te zijn!’
Thee van de Hoedenmaker
bracht gemoederen tot bedaren
Chesire deelde zijn advies met
een glimlach en poetste
onderwijl
zijn snorharen

Men prikte, men knipte
de bloemen
tot pracht mozaïek
een droom
werd werkelijkheid

Het is magnifiek