Speelkwartier

Er is veel te ontdekken op het opgeknapte schoolplein: nieuwe speeltoestellen, klim- en klauterrekken en genoeg ruimte om wat rond te hangen. Er zijn boompjes aangeplant die in het voorjaar een natuurlijke afscheiding zullen vormen tussen de verschillende delen van het plein. Een groep kinderen rent druk heen en weer, er wordt gepraat, gejoeld en gelachen. Een paar meisjes kletsen met hun juf (of met de pleinwacht, het verschil kan ik zo gauw niet zien maar ze is vast en zeker lief).

Dan zie ik haar staan. Aan de andere kant van het plein, naast het houten huisje dat met hetzelfde gemak voor winkeltje of marktkraam door kan gaan. Roze jas, blonde haren. Verrukt staart zij omhoog, naar de lucht waar de donkergrijze wolken net uiteen zijn gedreven. En ze lacht. Ik volg haar blik en zie wat haar betovert. Drie V-formaties van vogels vliegen hoog boven de kale boomtakken door de hemelsblauwe lucht.

De bel van de pleinwacht wekt haar uit haar droomwereld en zij fladdert over de tegels naar haar juf en klasgenootjes toe. Gelukkig zijn ze er nog, de dromers. 

Lentekriebels

De zon straalt zijn mooiste stralen, het voorjaar staat te trappelen om binnen te komen en de bloemen buiten te zetten. Sneeuwklokjes en krokussen zijn al tevoorschijn gekomen en de narcissen laten niet lang meer op zich wachten. Voor het lentegevoel heb ik een paar potjes tête-à-têtes op de keukentafel gezet, zo hebben wij ook bij humeurigheid van deze of gene altijd twee zonnetjes in huis.

Lente is de tijd van het nieuwe begin en dit jaar doe ik met de natuur mee. Nadat ik in juli met mijn vorige baan ben gestopt, heb ont-moet en tot rust ben gekomen, heb ik een volkomen nieuw pad ontdekt waarnaar ik ontzettend nieuwsgierig ben. Als leerling in spe heb ik de informatiemiddag bezocht en me verder, voor zover dat op dit moment mogelijk is, verdiept in het te leren vak. Gaandeweg werd ik meer en meer enthousiast en heb ik de knoop doorgehakt: ik ga het doen! 

Als de lente begint start ik met een éénjarige opleiding tot doktersassistente. Eén dag in de week ga ik naar school en na een aantal weken ga ik twee dagen per week stagelopen om te leren in de praktijk.

Zijn mijn lentekriebels nu studiekriebels, of andersom? Wat zou het eigenlijk: ik heb gewoon zin in het nieuwe seizoen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

#WOT deel 26 – Gal

De Galbak. Die ene jongen die op de basisschool alles en iedereen liep te jennen. Ik denk dat iedere basisschool zijn eigen Galbak had. Als je hem in de verte zag aan komen lopen, was je er zeker van dat hij niet alleen ‘hoi’ zou zeggen. Een duw of een zet had je gauw te pakken. Het slimste was om niet op te vallen, want de eerste de beste die hij in zijn vizier kreeg, was de pineut. Al moet gezegd dat Galbak een neusje had voor de makkelijkste prooi.

Gal ~ 1) Bijbelboek (afk.) 2) Bitter lichaamsvocht 3) Bitter vocht 4) Bittere gemoedsstemming 5) Bittere stof 6) Bittere vloeistof 7) Bitterheid 8) Boosheid 9) Boze stemming 10) Deel van het lichaam 11) Dier 12) Door de lever afgescheiden vloeistof 13) Eenheid van versnelling 14) Fransman 15) Gezwel op planten 16) Haat 17) Inwendig lichaamsdeel

 

Ik fietste naar school en Galbak liep voor mij. Hij en ik en verder niemand op straat. Zonder naar hem te kijken reed ik hem voorbij. Dat hij mij wel had gezien werd snel duidelijk: hij zette het op een lopen. Ik hoorde aan zijn hijgen en het stampen van zijn gympen dat hij steeds dichterbij kwam. Mijn hart klopte inmiddels met het ritme van de zojuist langsgereden goederentrein.

Ik was nog dertig meter verwijderd van de veilige haven: het hek van ons schoolplein. Het bleek twintig meter te ver. Galbak greep mijn bagagedrager en liet mij luchtfietsen. De paniek die doorklonk in mijn schreeuw om hulp gaf hem genoeg voldoening voor het moment. Hij grinnikte, liet mijn achterwiel met een klap op de weg vallen en sjokte de laatste meters. Ik sprintte voluit naar de finish.

 

#WOT staat voor Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Wil je mee doen? Bekijk hier wat het woord van de week is.

 

Slowmotion

20170620_134253

Drie plastic kereltjes. Ik kijk van ze op, want nooit eerder zag ik ze in groepsverband. Het aantal verwart me: Zijn de omwonenden zó hardleers? Is drie keer scheepsrecht of komt al het goede dan toch in drieën? 

Op de dag dat de leraren van basisscholen staken, staan hier als iedere doordeweekse dag de fluorescerende mannetjes op het trottoir van de school. Ik ken ze langer dan vandaag. Zij doemen op in het verkeer, daar waar jonge kinderen zijn: bij zebrapaden, op woonerven of -zoals hier- bij basisscholen. Ik vertraag, stap van mijn fiets en maak de foto.

Een paar minuten later vervolg ik, evenals de twee dames op de foto, mijn weg met gepaste snelheid. Ik waag te betwijfelen of het kleurrijke trottoirtrio van invloed is op het tempo van de dame aan de linkerkant.

Nee, laat haar maar schuiven.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

Schoolvoetbal

Net als ieder weekend
rolt deze donderdag het ‘5’-je
tussen de witte lijnen 
over het groene gras
Jongens gehuld in schooltenues,
de clubkleuren blijven in de tas.
 
De spelers, die
zaterdag na zaterdag
schouder aan schouder staan
Gaan vanavond de duels volop met elkaar aan:
Elkaars pas wordt afgesneden
tikkie breed wordt de hoogte ingewerkt
De spanning wordt 
door juichende ouders en klasgenoten
goedbedoeld versterkt.
 
Als junior jagers zijn zij op jacht
naar eeuwige roem en glorie
Deze titel voor het leven
wordt ieder jaar mooier 
in memorie
En op verjaardagen, tot in lengte van dagen
moet de verliezer zijn verlies 
als een man blijven dragen.