Schaduwen

Wild flakkerend kaarslicht werpt
grillige schaduwen
op grauw betonnen wanden

Die vierde traptrede van boven
kondigt krakend zijn komst
op een sombere zondagmiddag aan

Vóór het tikken van de zegelring
op de deur
met nummer negen
Bezweert mijn broer de betovering

Een ruk aan de knop een zwaai van de deur, mama
hapt naar adem
De gebochelde gestalte
in het flauwe schijnsel gevangen

Grimas op het gerimpeld gelaat
Kilte in de diepten
van zijn ogen
Verstillen

Ik staar versteend
IJsbloemen op de ruit

 

 

Schaduwselfie

20170116_154329

Nee, aan de zon ligt het niet. Op Blauwe Maandag vormt zij de absolute ster op het hemelsblauwe luchttoneel in onze regio. Ze straalt. Ze verblindt. Ze verwarmt. Ik geniet volop van dit winterweer, al voelt de venijnige vrieskou aan mijn handschoen-loze handen niet prettig. Het zonlicht maakt veel goed, bovendien duurt de fietstocht van mijn werk naar huis maar twintig minuten. Ik fiets zonder me te haasten; geniet optimaal van de zon en krijg bovendien een extra dosis(je) vitamine D. Voor noppes.

Kodak-momentje

Mijn lange schaduw fietst op het eerste stuk een eind voor mij uit. Ik duw mijn grijze ik rustig voort. In een flauwe bocht naar links lijk ik haar in te halen, maar verder dan langszij kom ik niet. De rest van deze weg rijden we zusterlijk samen op. Aan mijn rechterkant zie ik mezelf gaan: een zwevende fietser (of noem je dat een luchtfietser?) boven het slootje.

“Een Kodak-momentje”, zou een kennis van mij zeggen. Niet zo behendig in het maken van een selfie, durf ik me aan een schaduwvariant wel te wagen.

Thuisgekomen zie ik, dat op de vierde van de zeven afbeeldingen (leve de digitale camera) mijn donkere kant het beste tot zijn recht komt.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.