Perspectief

Ga je mee op stap met mij
ik ben op zoek naar leukigheid
Lukt het morgen, ben je vrij
Hoe laat gaan we? Noem een tijd

Deuren dicht de vensters open
ik koekeloer naar jou naar mij
Levend live, stille hopen
op een kleedje in de wei

Draadloos kletsen is nu norm
ik droom de toekomst ver vooruit
Aan het einde van de storm
samen achter ’n enkel ruit

Mudmasters

Afgelopen zaterdag beleefden wij een meesterlijke modder-ervaring in Biddinghuizen. Om 11.10 uur startten wij voor onze 12 kilometer door bos, water, over hindernissen van allerlei soort en grootte. Er ging een wereld voor mij open! Een wereld van modder, bospaden en allerlei hindernissen die normaal hardlopen in de weg staan. Strobalen, sloten in diverse breedtes met daarin helder, vies of heel vies water.
En modder.
De eerste strobalen waren een makkie, we vervolgden onze weg door het water, op naar de monkey-bars. Als je me er vorig jaar één had aangeboden, had ik waarschijnlijk gezegd: “Lekker, doe mij er maar eentje”. Chocolade is altijd goed. Maar sinds afgelopen weekend weet ik beter. Een monkey- bar is soort luchtbrug, een ladder op palen waarlangs je van de ene naar de andere kant van een sloot gaat. Zwieren van tak naar tak, zeg maar. Net als onze verre neven en nichten in de oerwouden nog altijd doen. Ik kwam droog over; blijkbaar heb ik nog veel van hun DNA. Via kabels, loopplanken en prutslootjes tijgerden en renden wij ons een weg door de bossen. We renden tegen de marine table (niet één waaraan het Captain’s Diner geserveerd kon worden: deze houten wand stond bijna rechtop) op en bovenaan werden we omhoog geholpen door mannelijke mudbuddies (waarvoor dank). Samen beklommen we een piramide van strobalen en genoten van het uitzicht op de stellage van 4 meter hoog aan de rand van het water, vanwaar we de splash-jump deden. Springen met sterren was er niets bij ;-)!
We vervolgden onze weg naar een letterlijk hoogtepunt van onze race: de pipe-runner. Een XL-halfpipe waar we tegenop renden. Weer werd ons de helpende hand geboden door 2 supersterke mannen, anders waren we waarschijnlijk oneindig naar beneden blijven glijden. Waarmee maar weer wordt aangegeven, dat mudmasters ook vooral een race is die je samen doet.
Langs een korte glijbaan stortten we wéér zo’n 3 meter naar beneden, het water in. De modderbulten leidden ons naar de laatste hindernis: de Sisslers. Deze stroomdraden voelen zoals ze klinken. Ondanks het (drink-)water en de banaantjes onderweg, was ons energieniveau danig gedaald, dus we konden wel een opkikkertje gebruiken .
Stuiterend van de adrenaline (“we hebben het gered!!!”) kwamen we met z’n zessen over de finish. Biertje voor de dorst en eh … nou, doe mij nu maar die candy-bar dan.