Fier

Het leven is donker
het leven is licht
het leven is prachtig
en soms geen gezicht

Verbinding verbroken
geen koffie geen thee
geen knuffels geen kussen
valt tegen niet mee

Zoek steun op de tast
hou vast in bange dagen
op eigen benen wiebelen
samen sterk verdragen

Zonlicht van lente
wakkert aan levenslust
gidst ons uit de schemering
recht, op groei toegerust

Hoopvol

20180523_232927

Kaarslichtjes, sfeermakers bij uitstek.

Ik brand graag kaarsen. Om, bij het vallen van de avond sfeer in huis of in onze zomerse tuin te brengen. Lange smalle kaarsen, korte dikke kaarsen, al dan niet in een windlicht of waxinelichtjes. Ik maak geen onderscheid.

Ik brand graag kaarsen. Turen in het flakkerende licht maakt mij rustig. De vlam aan de lont staat voor warmte en danst veelal rustig. Het vuur is beheersbaar. Vredig zo nu en dan. Een lichtje in de duisternis.

Ik brand graag kaarsen. Voor een knusse avond voor mijn huisgenoten en mezelf. Maar vandaag vooral omdat ik vurig hoop. Hoop op voorspoed voor hen die ik liefheb.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Thursday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

 

 

 

 

Op drift

Vervuld met hoop en idealen
ontheemd opeengepakt in drijvend hout
verlaat hij wat is opgebouwd.
Thuis leeft voort in hart en verhalen

Loodgrijze hemel vermengt zich met grauwe zee
op de tocht die als reis naar vrijheid begon
blaast de zuidenwind luchtkastelen naar de noorderzon.
De witte vreemdeling neemt hem als misdadiger mee

In het zicht van een veilige haven
wordt ook de hoop begraven

Vuinisbakblues

Onze mobiele vuilnishoop
staat achteraf
loopt op rolletjes
vraagt weinig
krijgt veel.
Klep open,
klep dicht.
 
Eens per twee weken rijden wij haar
van achter de heg
naar voor aan de weg
en maakt zij op donderdag
een mechanische overslag.
Wordt zo van haar lasten verlicht.
 
Maar op deze ochtend in mei
nog voor achten,
heeft de vuilnisman haar
tevergeefs laten wachten.
Haar collega viel wél de eer te beurt
en werd op klaarlichte dag gegrepen,
viel in één klap kilo’s af
terwijl omstanders hun neus dicht knepen.
 
Fier rechtopstaand in de warme ochtendzon
op een tegel vaalrood van kleur,
werd onze grijze storthoop totaal genegeerd en
bezweek welhaast aan eigen geur.