Ver van mijn bed

De zilveren serveerschaal verscheen langzaam in zijn gezichtsveld en onttrok Louis’ blik aan bladzijde vierentachtig van het notariële stuk dat hij deze middag onafgebroken aan het bestuderen was. Hij keek naar de envelop en vervolgens in Hendriks asgrijze ogen. Zijn butler sloeg zijn ogen neer. Ook hij had het handschrift herkend.

Louis liet het lijvige dossier met een plof in zijn schoot vallen, nam de envelop van de schaal en verbrak in dezelfde beweging het koraalrode zegel.
“Daar gaan we weer Hendrik”, zuchtte Louis:

Louis, ik verwacht jou en mijn kleinzoon morgenochtend om nul-zevenhonderd uur in de salon, tenue de ville.

“Och, hoe komt mama zo matineus, Hendrik?
Papa én zijn genen blijken voor mij buitengewoon dominant te zijn geweest.”

Houd moed

20160308_130539.jpg

Het bos wordt uitgedund. De oudere, zwakkere broeders moeten wijken voor hun energieke soortgenoten, om hen ruimte voor uitbundige groei te geven. De exemplaren die met hun wortels het stevigst verankerd in de grond staan, kunnen immers de zwaarste stormen trotseren.  Het vakkundig oog van de boswachter bepaalt welke bomen moeten verdwijnen. Maar ook de boswachter zit er wel eens naast.

Een veelbelovende boom, nog in de volle bloei van het leven, wordt zo rigoureus gesnoeid dat zijn leven aan een zijden draadje komt te hangen. Hij vecht om een plek in de zon. De hang naar het leven en zijn familie houdt hem staande.

En hij houdt moed. Omdat het moet.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Kerstfeest IRL

20161217_163648

De weken voor kerst brak het angstzweet me af en toe uit, als ik me bedacht dat er voor tweeëntwintig mensen een plaats in onze kamer moest worden gemaakt. Als altijd werkte ook nu weer het ruimtelijk inzicht van mijn man geruststellend. Want natuurlijk pasten alle tafels en stoelen.

Bovendien bleek mijn afkeer van opruimen nu een zegen (zie deze blog) en hadden wij genoeg meubilair in de garage staan voor alle gasten die wilden aanschuiven. Ondanks dat de familie bij ons kwam eten op de Eerste Kerstdag, was ik de dagen voor kerst verbazingwekkend rustig. We hadden de verschillende gangen van het diner onderling verdeeld en op die manier waren de voorbereidingen voor iedereen te behappen.

En toen brak het kerstfeest aan. (Ja, ondanks de ophef die door sommigen in de media wordt gemaakt, noem ik 25 en 26 december kerstfeest. Zoals ik de viering aan het einde van de ramadan ken als Suikerfeest en de derde zondag in juni Vaderdag is.) Twee mooie dagen met onze families.

Past precies

We zaten met zijn allen aan een feestelijk gedekte lange tafel, die begon in de keuken en eindigde vlak voor de televisie in de woonkamer. Paste precies. Dankbaar omdat er nog geen lege plekken zijn gevallen aan de tafels, heb ik genoten van iedereen. Allemaal anders. En daarom zo leuk.

Geen thema

Mijn familie lijkt een weerspiegeling van de versiering in onze kerstboom. De kerstballen, slingers en piek zijn een samenraapsel van vele kerst-edities. Omdat wij ieder jaar één nieuw item kopen om het assortiment in de boom aan te vullen, zal onze boom niet in aanmerking komen voor publicatie in de VT Wonen of in een ander interieurmagazine. Ons thema is ‘geen thema’. En alle nieuwkomers passen er daarom prima bij.

Fantastische dagen

Aan het einde van de tweede kerstdag zag ik dat de batterij van mijn telefoon langzaam was leeggelopen. Ik heb er geen erg in gehad.

Het waren dagen twee fantastische offline dagen.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

Het nonnetje van Maria

Ze was in de war. Kwam vaak naar haar oudste zus en haar zwager. Om te praten, te luisteren, te huilen. Om troost te zoeken en soms te vinden. In de laatste jaren van haar leven was ze niet gelukkig. Helemaal niet gelukkig.

Kado

Het nonnetje is van klei en glad geglazuurd. Een donkergroen, welhaast zwart habijt. Aan het beeldje is te zien dat het een vriendelijke nonnetje moet zijn geweest, al heeft haar roodbruine gezichtje grove trekken. Mijn tante bracht het bij mijn eerste heilige communie voor mij mee. Het kreeg een prominente plaats in mijn met zorg ingerichte letterbak.Ik vertrok, mijn letterbak verdween, maar het nonnetje nam ik mee.

Weerzien

En vanmorgen zag ik haar weer: Ik zocht iets in een kistje op mijn nachtkastje en daar lag ze. Ik pakte haar op en als vanzelf kromden mijn vingers zich om het kleine hoopje klei. Mijn gesloten vuist, een liefdevol omhulsel.

Gedachten dwaalden door mijn herinneringen.

Mijn lieve tante. Een slimme meid die op haar toekomst was voorbereid. Had de H.B.S. doorlopen en werkte als laborante op de afdeling van het streekziekenhuis waar E.C.G.’s werden gemaakt. Die het Duits en het Nederlands prachtig door elkaar wist te husselen en te kneden tot een komisch geheel. Haar gegrinnik, dat ik nu nog herken bij een jongere tante.

Mooi en netjes

Mijn tante hield van mooi en netjes. Haar piano, haar witte huis in de bossen. De rood met wit geruite keukengordijntjes. Haar mooi gesneden houten sigarettenkistje op de salontafel. De Lux-zeepjes in de slaapkamer. Jammerlijk bleef ze vrouw-, zus- en tante-van. Dat geen kind haar ooit mama mocht noemen, was een onmetelijk groot verdriet.

Ein bischen slordig

Het nonnetje staat nu naast het kistje, onder de schemerlamp. Tussen andere hebbedingen en snuisterijen die in een letterbak niet zouden misstaan. Al ze kon, zou mijn tante de verzameling op m’n nachtkastje bekijken en grinniken: ‘Wel ein bischen slordig.’

Precies goed dus.

Voor later

Telkens wanneer een nieuw jaar
zich als een onbeschreven blad aandient
neem ik me stellig voor alle dagen
intens te gaan beleven
en alles te onthouden
Voor later

‘Zalig zijn de onwetenden’
maar al snel wisten we slechter
en lang niet van de hoed en de rand
wat een ellende
wat een verdriet
ging heel de wereld rond
menig volk wilde zijn zin doordrijven
Voor later

Nieuws sloeg in als een bom
op avontuur, zoekend
naar idealen of een veilige haven
zijn velen het leven ontnomen
door geweld, ziekte en armoe
Niets meer
Voor later

‘Onze’ sporters stegen boven zichzelf uit
gaven het grauwe 2014 een oranje gloed
We gingen massaal met hun successen aan de haal
en onttrokken ons aan alle malaise
in een bonte polonaise
Omdat zíj eerder zoveel hadden gedaan en gelaten
Voor later

Maar weet je,
zoals Klein Orkest ons jaren terug al heeft voorgezongen,
Later is allang begonnen

De oliebollen die ik straks laat bruisen
in een pan verse olie van zonnebloemen
alsof ze dansen op De Dijk’s vulkaan,
maken we met de hele familie soldaat.
Heffen het glas op een vredig en liefdevol 2015
met hopelijk, Net als in de film
een goede afloop.
Misschien zouden we beter een Toontje Lager gaan zingen

Voor later