Weg

Buurman is dood
de straat in rouw
verdriet om gemis
van zijn kinderen en vrouw

Vandaag tuin aan tuin
als schouder aan schouder
goede buren zijn niet ver
van jong tot oud en ouder

De wind aait vlaggen
halfweg in de mast
voor door velen gemiste
graag geziene gast

Slaapkamergeluk

De deur gaat een klein stukje open, een hand krult zich om de deur en plakt daar een beschreven a4tje tegenaan. Strekking: blijven liggen en wacht op wat komt. Aan die opdracht is makkelijk te voldoen.

In het bovenlicht van de deur doemt een glanzend folie op. Zacht gemompel en voorzichtige voetstappen op de vloerbedekking van de overloop.

Gelijk met het opengaan van de deur klinken twee harde knallen en voordat wij goed en wel beseffen wat er gebeurt, ligt ons bed bezaaid met confetti. Door het gouden glittergordijn stappen zoon en dochter onze kamer in: ‘Goedemorgen!’. Ook de slingers voor dit feestje hoeven wij niet eens zelf op te hangen.

Gelijk met de humor, die op straat ligt, hangt de liefde hier in de lucht. Met als resultaat deze verrassende start van onze bruidsdagen. Het aftellen is begonnen.

Zonnebad

Water kijken
op de dijk
vogels luist’ren
in de zon

Op m’n neus
de gouden stralen
Aardwarmte
vanuit de bron

Vergeelde sprieten
knisperen kriebelend
onder m’n kuiten
en m’n gat

Verkeer raast
in de verte verder
geluidloos
op hun eigen pad

Vertrouwen komt met de jaren

Moeder- en verjaardagchocolaatjes bij de koffie

Ik zit alleen in de tuin heerlijk jarig te zijn. De zon schijnt en werpt schaduwen op het gras, onder de droogmolen en op de tuintafel. De leukste schaduw valt in mijn beker op de koffie neer: in de een-orige mok verschijnt een brede lach. Mijn gevoel weerspiegeld in koffie.

Ik hoor vogels luid kwetteren, een uil begint langzaam maar overtuigd te oe-hoe-en en in de verte hoor ik mannen overleggen over nieuw aan te brengen dakisolatie.

Met ingang van vandaag ben ik 47 jaar en ik heb ontzettend veel zin in mijn komende levensjaar. Als het allemaal gaat lopen zoals ik nu wens, vieren mijn man en ik in juni ons 25-jarig huwelijksfeest, maken we in de zomer een verre reis met onze kinderen en verdiep ik me het komende jaar verder in het menselijk lichaam en alle werkzaamheden die in een huisartsenpraktijk aan de orde komen. Hopelijk ben ik dan nog voor mijn volgende verjaardag gediplomeerd doktersassistente.

In dit jaar is er het nodig werk aan de winkel. Ik denk dat ik het kan, maar af en toe vliegt het me nog aan. Er is zoveel te leren! Ik vergeet daarbij dat ik er twaalf maanden de tijd voor heb, dat de dames doktersassistentes die mij in de huisartsenpraktijk begeleiden ook niet na twee stagedagen het vak al onder de knie hadden. Dat drukken zij mij trouwens meerdere malen geruststellend op mijn cor.

Overdag weet ik dat wakker liggen geen zin heeft, maar toch overkomt het me soms. Misschien wel omdat er zo veel mooie dingen op mijn pad komen, dat ik het overzicht kwijt raak. Aan de andere kant: wie zegt dat ik het overzicht zou moeten hebben? Vertrouwen, dat zou mooi zijn. Vertrouwen dat het allemaal heus wel goed komt. Laat ik dat op mijn eigen hart proberen te drukken. Het wordt er een goed jaar voor.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto: een zelfgemaakte foto, thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.