Zeeën van tijd

De verrassing van de dag, misschien wel van het jaar, lag in de speelkamer: mijn vader deed de deur zachtjes open en daar lag … een rubberboot! Ik was overdonderd dat mijn broer, zus en ik hem ‘zomaar’ kregen. Er was plaats voor tweeënhalf persoon in de wit met blauw en rode boot.

De woensdagmiddagen in de boot leken eindeloos. Met biscuitjes en een fles limonade gingen we aan boord en peddelden naar de brug van de spoorwegovergang. Daar dobberden we en verkneukelden ons op het moment dat de trein over het spoor boven ons zou razen. Een weergaloos gevoel.
Aan het betonnen plafond hingen miniatuur stalactieten. Pas jaren later, in de grotten van Han, leerde ik ze van naam kennen.

4 gedachten over “Zeeën van tijd

  1. Rubberbootjes. Ja dat was zalig. Ik zat vooral aan het strand. En als we te ver de zee opwaren dan werden we teruggestuurd door de kustwacht of zoiets. haha

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s